‘Autisme en ADHD bestaan niet’

| 10 september 2013 | Reacties (29)

Autisme en ADHD bestaan niet en als je kind die diagnose heeft, doe je er goed aan dit aan niemand te vertellen. Dat is de boodschap van prof. dr. Pieter Duker, psycholoog en emeritus hoogleraar orthopedagogiek, in zijn onlangs verschenen boek Afscheid van autisme en ADHD.

Normale variaties in prikkelverwerking

Autisme en ADHD zijn volgens Duker geen psychiatrische stoornissen, maar natuurlijke variaties in prikkelverwerking. Alle mensen verschillen van elkaar in de mate waarin ze omgaan met prikkels. De één heeft juist behoefte aan reuring, terwijl een ander beter gedijt bij een wat kalmer leven. Het doel is altijd om een balans te vinden tussen wat je zelf aan prikkels nodig hebt en wat de omgeving kan bieden.

Autisten en ADHD’ers bevinden zich volgens Duker aan de uitersten van de schaal: autisten zijn extreme prikkelvermijders en ADHD’ers zijn extreme prikkelzoekers. Hun gedrag valt daaruit te verklaren en bij te sturen. De klinische diagnoses voor autisme en ADHD missen daarmee een bestaansgrond.

Nadelen aan diagnose autisme of ADHD

Duker heeft grote kritiek op de manier waarop de diagnose autisme/ADHD tot stand komt, waarbij de subjectieve inschatting van de beoordelaar een grote rol speelt. Zowel de standaardvragenlijsten (‘rommelig, willekeurig en ondoordacht’) als het menselijk beoordelingsvermogen maken volgens Duker het stellen van een diagnose onmogelijk.

Hoewel het voor ouders, opvoeders en leerkrachten soms als een opluchting kan voelen als bij een kind de diagnose autisme of ADHD wordt gesteld, ziet Duker vooral nadelen. “Zo’n diagnose werkt een aantal oncontroleerbare maatschappelijke processen in de hand, die voor betrokkenen niet altijd, of beter gezegd, bijna nooit, gunstig uitpakken. Want in de samenleving liggen, misschien minder grijpbaar, sociale processen als uitsluiting, discriminatie en stigmatisering voortdurend op de loer.”

Niets vertellen over diagnose autisme

“Ouders doen er goed aan”, zo adviseert Duker, “anderen, zoals leerkrachten en leeftijdsgenoten, onwetend te laten dat hun kind de diagnose autisme, Asperger of een daaraan verwante diagnose heeft.” Ook je kind moet je volgens hem niets vertellen. Een etiket kan een selffulfilling prophecy worden, het zelfbeeld beïnvloeden en van invloed zijn op de omgang in de klas en op clubs. Daarmee weegt volgens Duker de positieve invloed van vertellen ‘in de verste verte niet op tegen de negatieve invloed ervan’.

Het boek sluit af met een hoofdstuk vol praktische tips voor ouders en andere betrokkenen over wat je zelf kunt doen (zie kader). Dat maakt dit boek zeker interessant voor die moeite hebben met hokjesdenken, die zich afvragen of hun kind wel beter wordt van een ‘etiket’ , of die aanhikken tegen het geven van medicijnen als Ritalin.

Tips voor ouders van extreme prikkelvermijders (kinderen met een autistische stoornis):

  • Verzwijg een eventuele diagnose
  • Reduceer prikkels in de omgeving (radio uit, gordijnen halfdicht, draag geen opvallende kleding, praat zachtjes, langzaam en laag)
  • Geef je kind geen cola, chocola, chocolademelk of koffie (vanwege de coffeïne)
  • Bereid je kind voor op veranderingen
  • Gebruik geen time-out als straf (prikkelvermijders vinden een time-out juist prettig, lekker rustig!)
  • Kies liever niet voor een veldsport als hockey of voetbal vanwege het continu wisselende beeld (visuele prikkels) en geroep en geschreeuw in en naast het veld (auditieve prikkels)
  • Kies niet-irriterende kleding

Tips voor ouders van extreme prikkelzoekers (kinderen met ADHD):

  • Verzwijg een eventuele diagnose en voorkom dat je kind een diagnose krijgt (Duker: “Veel beroepen zijn ontoegankelijk voor mensen die de klinische diagnose ADHD met zich meedragen.”). Vertel ook niet over eventueel medicijngebruik (Duker: “Met deze informatie wordt de bevestigingsfout in het beoordelingsproces van anderen in werking gezet”)
  • Maak er geen punt van als je kind huiswerk wil maken met de radio of tv aan en daarbij met de benen wiebelt of met een potlood op tafel tikt
  • Schreeuwen helpt niet om ongewenst gedrag te corrigeren (schreeuwen is een juist een welkome extra prikkel)
  • Help je kind bij het plannen van huiswerk
  • Accepteer dat de slaapkamer van je kind rommelig is (rommel levert extra prikkels op, fijn!)
  • Cola, chocolademelk, chocola en koffie kunnen je kind helpen een prettig prikkelniveau te bereiken (mits je kind er geen slaapproblemen van krijgt)
  • Leer je kind om niet impulsief antwoorden op te schrijven, maar stap voor stap de opgave te doorlopen: “Ik zie een staartdeling…. Dan moet ik eerst….”

Bovenstaande is slechts een greep uit alle adviezen en bovendien zeer beknopt weergegeven.

Bron: Afscheid van autisme en ADHD, prof. dr. Pieter Duker, uitgeverij Notitia, ISBN 9789082073201

Gerelateerde artikelen:

Tags: , , , , , , , , ,

Categorie: Autisme, Boeken, Concentratiestoornis

Reacties (29)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Julius, de wit schreef:

    dit van een hoogleraar Emeritus? serieus! WTF, waar deze man helemaal aan voorbij gaat is het volgende, Autisme is meer als een prikkelverwerking stoornis, zaken zoals Contact maken, (vriendschappen, samenwerken, relaties) maar ook het gegeven Centrale coherentie) informatie samenvoeging/verwerking. het is niet voor niks dat men eerder nog spreekt van een Informatie verwerking stoornis. En dit dekt de lading bij lange naar niet, als je kijkt waar deze mensen elke dag tegen knokken. dan zou ik zeggen dit zijn de echte helden.

    Dhr P duker had het beter bij zijn pensioen kunnen houden. Iemand tegen het zere been trappen is tot daar aan toe, Maar dit boek stut voor een zeer groot gedeelte op prikkelverwerking en lijkt dit gegeven als een tunnelvisie op de korrel te willen nemen

  2. Arthur schreef:

    Zelf denk ik dat het beter Is om er juist wél voor uit te komen, vóóral voor autisten. Ik heb zelf autisme, en het Is een dagelijkse hel. Het moeten verbergen Is iets wat je een kind met autisme niet aan wilt doen. Het is al zwaar genoeg. Leer het kind met de handicap om te gaan, in plaats van te ontkennen. Je bent en ervaart als autist nu eenmaal anders, en dat blijft toch niet onopgemerkt.

  3. Sizu_Sun schreef:

    We kunnen bent wat dingen over autisme bijstellen inderdaad. deze uitzending gaat daar ook over:
    https://youtu.be/HadqqlKN_OE

  4. met schreef:

    Hoe kom je erbij dat mensen met adhd/ass geen normale mensen zijn? Dat maak je er zelf van. Vind je mensen die verlamd zijn ook niet ‘normaal’ omdat ze aangepast autorijles krijgen?
    Mensen zoals u, die zonder enige kennis oordelen, die maken dat zoveel mensen diep in de problemen raken uit schaamte. Ik kon mijn ‘kwakzalver’ wel zoenen toen duidelijk werd waarom niets in mijn leven gaat zoals ik wil. Ik heb geen gespecialiseerde rijschool nodig om niet ‘normaal’ gevonden te worden, mensen als u hebben mij dat al heel mijn leven duidelijk gemaakt.
    Verdiep u eerst ergens in voordat je klaar staat met u oordeel, de film ‘adam’ is een aanrader. Je moet er wel je kokervisie loslaten en gaan werken aan je gebrek aan inlevingsvermogen waar ‘normale’ mensen wel vaker last van hebben.

  5. monique hogendoorn schreef:

    Tenen krommend dit te lezen! het bestaat niet? zwijg erover etc. Maar daarentegen wel alle prikkels mijden hoe mijden het bestaat toch niet volgens deze man. En HOE verklaar je dan ernstig gedrag als je kind dit openbaar doet? Ons kind is bijna uit huis geplaatst omdat het aan de opvoeding zou liggen. Je ziet het niet dus bestaat het niet. Ik word zo moe van die onmacht en betweters. Ook in de hulpverlening tref je deze figuren. Je kind gewoon laten zitten tot ze gedaan hebben wat jij als ouder eist. Ze gaan vanzelf leren hun gedrag aan te passen aankijken eisen etc. Kletskoek het is van beide kanten een wissel werking. Een kind groeit met de jaren in gedrag en ouders leren zich voegen naar het kind.

  6. Bert Schipper schreef:

    adhd en autisme bestaan ook niet net als schizofrenie.
    Die namen klinken ook zo lekker overdreven altijd alsof iemand een ontzettend verschrikkelijke ziekte heeft omdat het wat anders is als de rest.
    Alleen om die reden zou je het alleen al moeten verzwijgen als je kind die diagnose opgestempelt krijgt.
    De meest geniale mensen die op deze aarde geleeft hebben waren anders als de rest maar tegenwoordig zouden ze een stoornis opgestempelt krijgen.

  7. Henk schreef:

    Goed artikel
    Adhd en autisme bestaat ook niet net als schizofrenie niet bestaat.
    Een kwakzalver heeft voor ietwat afwijkend gedrag een naampje verzonnen.
    En het zijn ook nog eens momentopnames waardoor iemand
    een label opgeplakt krijgt om wat een ander op dat moment van je gedrag vind en als dat bij de verkeerde mensen in de database komt heb je die stempel voor altijd terwijl je dingen eigenlijk gewoon anders ziet als de massa.
    Loop je niet mee met de massa dan plakken ze gewoon een disorder op je.
    Die kwakzalvers moeten zich schamen en laten er alleen maar mee zien dat er bij hunzelf een steekje los zit.
    Er zijn nu zelfs nu aparte rijlessen voor deze mensen die niks mankeren.
    Ik zag zelfs een lesauto waar op staat dat ie adhd en autisme gespecificeerd is.
    Dat is leuk zeg als je zoiets heb.
    Dan ben je dus geen normaal mens meer door een stel domme kwakzalvers.

  8. Abby schreef:

    Ik was ook geen normaal kind, maar ben blij dat ik mijn diagnose pdd nos pas op latere leeftijd gekregen heb. Want er zit wel een nadeel aan. Met adhd en add kan je zelfstandig leven, met pdd nos ben je bij de gehandicapten neergezet. Dat betekent dat je opleiding, je werk, je woning, allemaal ” speciaal” moeten zijn en als je zegt, dat jij je zonder hulp kunt redden dan gelooft niemand jou. Ik woon bv zelfstandig en heb geen begeleiding. Omdat ik mij net een marionet begon te voelen heb ik een eind gemaakt ( met veel moeite)aan alle soorten begeleiding. Ik was het zat om steeds te horen dat ik weinig prikkels moest hebben (ik hou namelijk erg van veel prikkels, raar maar waar) en dat ik eenvoudig werk moet doen ( ben namelijk erg creatief en out of the box- en dat verwacht men niet)en dat ik van routine zou houden, terwijl ik me juist zo erger aan routine. Ik heb later veel gelezen over autisme en toen ging ik dat pas begrijpen, maar ik heb zelf geen behoefte aan routine of rituelen. Geen wonder dat al min werkgevers gek van me werden, haha. Zij hadden zelf meer belang bij rituelen dan ik. Nou ja, je bent in het nadeel, hoe dan ook,je bent altijd de laatste die in aanmerking komt voor een baan. Voor jou zijn er tien anderen,die gezond zijn, en in de praktijk berekent dat gewoon: je word gewoon niet aangenomen. Simpel.De kans is groter dat je de lotto wint en miljonair wordt, dan dat je met pdd nos werk vindt.

    Dat zal duidelijk zijn, en ook dat partners niet om jou zitten te springen, want je bent toch niet gelijkwaardig. Je word geacht dat je gaat daten met een andere autist. Wat ben ik blij dat ik als kind niet wist dat ik dit had! Ik heb wel vriendjes gehad op de basisschool. Die hadden me echt niet willen aankijken als ik een ” autistje” was geweest met een rugzakje. Hulp is OK, maar je moet niet vergeten: mensen met een ” beperking” trouwen niet met gezonden! Gelukkig blijft dat stigma je met adhd en add wel bespaard. Nee ik ben god dankbaar dat ik het niet wist, ik heb ook echt mijn best gedaan om de sociale vaardigheden beter te leren,ik zag namelijk een mooie toekomst voor me en dat was me alles waard. Maar veel kinderen met pdd nos zien geen toekomst. Alleen een gevoel van falen, van loser zijn, en de vraag wat je in godsnaam met je leven moet doen,als je niks schijnt te kunnen. Je wordt niet aangemoedigd om iets te proberen, want alles is een risico. Nou, daar word je blij van zeg. Nee, je kan een kind beter geen etiket op zijn hoofd plakken, of hij nou hulp nodig heeft of niet. Denk niet dat een etiket plakken geen gevolgen heeft. Dat mensen je gelijkwaardig zullen behandelen met dat etiket. Zo edelmoedig zijn mensen niet. Ze kunnen er misschien achter komen dat ze al jaren zijn getrouwd met een autist. Dan mag hij blijven. Maar daten is een ander verhaal. Een date met een autist , die er voor uitkomt, dat loopt geheid op niks uit. Je word doorgedraaid als een kist rotte appels op de veiling. Geef iedereen gewoon een kans, om te zijn wie hij is, en je zult minder discriminatie zien. Ik wil wedden, dat veel ” probleem” kinderen dan gaan groeien en geen problemen meer hebben. Je moet ze wel de kans geven om te groeien. Beter geen hulp geven, dan teveel hulp en iemand in de knop breken.

  9. anoniem schreef:

    Adhd is geen prikkels zoeken oke! Ik wordt soms helemaal gek van dat ik zo’n barstensvol hoofd heb. Ik wil ook niet een hypennkind zijn maar je wordt het omdat je prikkels niet kan negeren, en dan wil je ze dus niet opzoeken!!!!!!!!!!!!

  10. Esther K schreef:

    Wat een bijzonder verhaal. En wat een onzin dat mensen met autisme snel worden volgestopt met medicijnen. En wat onzinnig om te beweren dat dat alleen voor de buitenwereld is. Onze zoon is autistisch en heeft als gevolg daarvan een varstandelijke beperking. Hij loopt in zijn ontwikkeling jaren achter, spreekt beperkt en leeft in zijn eigen wereld. Wij moeten hem intensief begeleiden. Een heerlijk mannetje met een forse beperking. En ja, sinds kort gebruikt hij medicijnen. Sinds hij die gebruikt is er een einde gekomen aan een periode van continu overprikkeld zijn. Hij kan nu weer rustig een puzzel maken, slaapt weer beter en is weer zichzelf. Zou dat alleen voor ons fijn zijn? Je kunt de wereld nu eenmaal niet prikkelarm maken. Er zijn zoveel misvattingen over autisme, ADD en ADHD. Ik ben het er mee eens dat iedereen anders is en ook prikkels anders verwerkt. Onze zoon hoort er net zo goed bij als ieder ander. Maar pas alsjeblieft op met het zomaar roepen van van alles over autisme (ASS). Voor de mensen die het betreft is het vaak een hele klus om met alle opvattingen en opmerkingen om te gaan. Luister liever, wees bereid om te leren over een specifieke situatie en houd je oordeel voor je. Dan kan er nog een hele wereld voor je open gaan!!

    • Anoniem schreef:

      Is het weer niet waar dat autisten medicijnen slikken? Of geloof je het gewoon niet? Zoals je alles wegwuift? Ach, het is zo erg niet. Totdat hij onder een trein ligt. En geen eten krijgt bij het GGZ en het GGZ opkijkt waarom is hij nou zo boos ja waarom eigenlijk? En dan nog zeggen dat ik te weinig inzicht heb.

  11. Esther schreef:

    En wat als je kind kenmerken heeft van zowel autisme als adhd?

  12. Erna schreef:

    Die twee bestaan inferdaad niet samen. Helaas word dit wel vaak gedaan. Inmiddels weet ik.uiy ervaring dat iemand die autisme heefft helaas snel volgepropt word met medivijmen maar dat dit alleen effect heeft voor de buitenwereld. Het kind zelf is er niet mee geholpen. De orust word veroorzaakt door alle prikkels…een kind met augisme hoort alles tegelijk..een klok die tikt een abulance ver weg, een kraan die drupt de auto die start en dan nog opletten moeten op iemand die je iets wil uitleggen. Word je daar zelf niet druk van? Of iets lukt niet krijg je daar geen driftbuien van? Laat iedereen zijm zoals ze zijn de een heeft dit de ander dat. Ik denk dat als je de juiste mensen.hebt die je kunnen begeleiden en je de structuur kunnen bieden die je nodig hebt…dan kom je herl ver.

  13. Molletje schreef:

    Ik vind het een lastig dilemma. Toen ik van een vrouw hoorde dat haar man licht autistisch was kon ik het beter plaatsen. En ik snap dat hij wel veel dingen weet maar niet altijd begrijpt. Nu hebben wel meer mannen dat euvel. Als je met schulden zit denken ze dat je nog van alles kan kopen.
    Ik kwam op deze site terecht om te kijken naar het verband tussen ADHD en autisme. Ik heb toch ook het idee dat mensen met ADHD niet echt contact met je maken, bijvoorbeeld een man die tijdens het gesprek naar de grond keek.
    Zelf loop ik er tegenaan dat als mensen weten van mijn eetstoornis ze ermee aan de haal gaan en zich ermee gaan bemoeien. Zo was ik met vrijwilligerswerk gestopt vanwege eindeloos gezeur over de koekjes door iemand die wist dat het gevoelig lag.
    Sowieso weten mensen toch vaak totaal niet wat een aandoening inhoudt. Bijvoorbeeld iemand die heel vervelend deed en toen ik dichtklapte mij manisch depressief noemde omdat hij dacht dat ik van het ene op het ander moment depressief werd. Iemand anders noemde mij om dezelfde reden borderliner. Mijn zus noemde me autistisch omdat ik ergens niet voor bedankt had, iemand anders weer noemde me schizofreen vanwege burenproblemen enz.
    Beter lijkt het me om je sterke en zwakke punten te benoemen. Dus niet dat ik een eetstoornis heb maar dat ik niet tegen suiker kan. Dat is voor de ander wat makkelijker te begrijpen. Misschien ook zoiets bij autisme. Alleen benoemen wat je beperkingen zijn zonder het etiketje erbij te noemen.

  14. Ivan schreef:

    Het gaat wéér over kinderen. Over volwassenen wordt altijd in zeven talen gezwegen. Nochtans zijn er ook genoeg volwassenen met die stempel.

  15. vannitsem schreef:

    kom dan maar eens zien naar ons kindje als de 2 niet samen bestaan , wat heeft hij dan wel ???

  16. Kiyomi schreef:

    Ik kreeg zelf de diagnose pdd-nos al doe ik wel mijn best mijn leven zo normaal als ieder ander te leven. Eigenlijk doe ik dat ook wel en het gaat prima vind ik.
    Wat mij wel opvalt is dat ik soms iets wat rustiger ben als anderen en alleen spreek als ik daar behoefde aan heb maar ik luister meestal liever gewoon graag naar wat iedereen zoal te vertellen heeft.
    Had ook een tijdje maatschappelijke werkers ik had ze wel zelf aanvankelijk aangevraagd gewoon voor de zekerheid als vangnetje… alleen merk ik wel dat ergens door hun vooroordelen ik mijzelf naar hun toe heel anders presenteer. Als of ik mij dan in eens vorm naar hun verwachting deels. Al kwam mijn echte ik ook wel eens in protest naar boven als ze mij op dingen wezen die ik vast niet zou kunnen of moeilijk zou moeten vinden terwijl ik het prima zelf kan regelen zonder hulp. Heb ze dan ook weer afgezegd en verteld dat ik het beter zelf kan doen omdat ik me lager over mijzelf ging voelen en dat niet mijn bedoeling was. Ik wilde alleen een kleine zekerheid, voor het geval dat.
    Goed dus we zijn wat verder en ik moet zeggen het lukt mij zover wel.

  17. babette schreef:

    Ik ben het volkomen eens met de schrijver dat je lichte diagnoses niet moet vertellen. De schade voor het kind is groter dan het voordeel voor ouders, leerkrachten en behandelaars zoals rugzakjes en vergoedingen voor hulp. En er is een verklaring. Wat een opluchting. OUders kunnen zich hiermee verontschuldigen. Voor leerkrachten is het fijn. Die hoeven ook minder te presteren. En het kind? Dei krijgt de rekening. Die krijgt te maken met vooroordelen, stigmatisering, weigering van scholen voorgezet onderwijs, gezondheidsvragenlijsten voor verzekeringen en hypotheek. Zie als autist maar eens een hypotheek te krijgen. Potentiele Schoonouders die geen kleinkind willen van een ‘autist’ met alle ellende van dien. En dan hebben we het nog niet over de psychische schade: je denkt dat je raar bent. Anders dan anderen. De kans dat je je daar ook naar gaat gedragen en dat je er dan ook naar behandeld wordt en is levensgroot. Dan wordt het een selffulfulling prophecy.
    Ik zeg: niet doen. Niet vertellen. Dat kun je een kind niet aandoen. We moeten echt stoppen met kiezen voor de makkelijke weg.

    • Bo schreef:

      Ik heb add,ik kreeg de diagnose toen ik in groep 6 zat. Een ik heb er nooit last van gehad. Not laat van vooroordelen, men problemen met toelating op voortgezet onderwijs en ik hoogte mee geen zorgen te maken over gezondheidsvragen voor de hypotheek. Een psychische schaden? Die ging juist over toen ik de diagnose kreeg. Nu wist ik tenminste waardoor het kwam. Dat ik eet zelf niets aan kon doen. En over de ouders heb je het ook totaal mis. Voor de ouders is het juist geen makkelijke weg. Ik denk dat zei het juist het zwaarst hebben. Zei moeten voor al die verzekeringen zorgen, zei krijgen telkens te horen dat het dit hun slechte opvoeding komt (wat absoluut niet waar is). Ik heb zo’n hekel aan mensen(zonder ADHD of autisme ofzo) die dan voor mensen met adhd of autisme gaan spreken. Stop daar mee. Als je geen adhd of autisme hebt antwoord dan ook niet wat beter voor hun is. Dat weten we zelf namelijk wel en als er het ergens niet mee eens zijn kunnen weer dat heel goed zelf duidelijk maken.

    • Jozefien schreef:

      Ik denk al jaren van mij zelf dat ik raar ben, anders, dat er iets niet klopt. Dat was zonder diagnose. Ik heb de diagnose lang uitgesteld omdat ik zelf niet houd van etiketten. Maar het lukte niet, er klopte iets niet. Het werkt dus in 2 richtingen. Het is niet het ettiket dat je zo maakt. Jammer genoeg zitten sommige mensen nu eenmaal al zo in elkaar. En ja soms lokt de maatschappij de gevolgen daarvan uit.
      Er zal wel ergens een overdiagnose zijn zoals bij alles. Maar dat wil niet zeggen dat een diagnose altijd slecht,overbodig of schadelijk is. Mijn huisarts raadde mij ook aan om het te verzwijgen vanwege de stigma’s die er rond hangen. Ik voel mij daar niet goed bij. Zwijgen houdt de stigma’s nog meer in stand. Dat bevestigd alleen nog maar meer de gedachten van “het bestaat niet, het ligt aan de opvoeding”

  18. Marjolein van Bakel schreef:

    Wat prachtig interessant dat het nu eens zo beschreven wordt.
    Ik ben het eens met het idee dat ADHD en autisme natuurlijke verschillende uitingen van prikkelverwerking bij mensen zijn.

    Waar ik het zelf minder mee eens ben, is het idee dat de diagnose ADHD of autisme voor de omgeving of het kind verzwegen moet worden.
    Verzwijgen houdt juist het maatschappelijke idee in stand dat ADHD en autisme niet past of niet goed of onhandig is. Ik vind het heel begrijpelijk dat de schrijver als advies geeft te verzwijgen voortkomend uit het idee dat er juist door de omgeving een negatieve lading volgt waardoor het kind zichzelf als niet goed gaat zien omdat de omgeving daar nog zo over denkt.
    Maar ik denk dat het tijd is om die sfeer te doorbreken. Wij zijn allemaal zelf verantwoordelijk voor dat wat we doen en voor dat wat we in stand houden. Een verandering begint altijd bij jezelf.
    Ik denk dat het tijd is om bewust te worden van wie we zelf zijn en waar we achter staan. Te stoppen met, welke reden dan ook, onbewust en dus klakkeloos mee te gaan in de heersende maatschappij. Want wie creëert het ‘probleem’ van ADHD en autisme nou eigenlijk? Kunnen we onszelf afvragen wat maakt dat ik mijn kind met ADHD of autisme graag wil veranderen? Mag hij niet zijn wie hij is omdat: het niet ‘passend’ is in deze maatschappij? de omgeving dit afkeurt? Het niet handig is voor hemzelf omdat hij steeds in negatieve situaties beland? Vind ik het lastig dat ik het idee heb dat ik als ouder faal?
    Dit zijn allemaal ideeën en meningen die voortkomen uit angst. Ook al denk je het beste te willen voor je kind door hem voor van alles te willen behoeden. Als je vanuit deze angst denkt, creëer je geslotenheid en mag hij zelf niet ervaren wie hij is.

    Juist door open te communiceren naar jezelf, je kind en je omgeving ontstaat er begrip en openheid voor dat wat er is. Dit draagt bij aan steeds meer bewustwording en openheid in je omgeving en mogen mensen steeds meer echt zijn wie ze zijn, ook met hun valkuilen om van te leren of juist bijzondere eigenschappen om anderen iets te laten ervaren.

    Wanneer je jezelf, jij je kind en je kind zichzelf echt mag leren kennen, leer je door je ervaringen wat het beste bij jou/je kind past. Zonder jezelf of je kind te veroordelen. Je wordt als ouder een open begeleider van je kind op weg naar een zo gelukkig mogelijk leven.

    De tips die de auteur geeft vind ik voor ieder persoonlijk wel of niet kunnen helpen. Ook hierbij geldt weer dat je jezelf of je kind onvoorwaardelijk mag liefhebben en kennen. Doe dat wat echt past vanuit liefde.
    Ik denk dat de tips erg goed kunnen helpen om ouders bewust te maken van de manier waarop we naar een kind kijken. Deze tips geven je als ouders de ruimte om je kind te mogen laten zijn wie hij is. We geven hem dus letterlijk deze ruimte door. Met en zonder al hun en onze individuele bijzonderheden.

    • sanne schreef:

      En wat als,,,je kind de diagnose krijgt van autisme en ADHD? Wat zeggen jullie daar dan op? Het is een ingewikkeld plaatje dat we steeds maar te horen krijgen maar niemand weet ons ook maar 1 goede tip te geven.

  19. Waar ik me in kan vinden is dat autisme en ADHD varianten van “normaal” menselijk gedrag zijn.

    Diagnoses niet/nooit benoemen vind ik geen doordachte raad. Alleen aan te raden in zeer milde situaties. Diagnoses zijn bedoeld om je voordeel mee te doen. Dat wil zeggen dat je deze soms wel bij de naam noemt, en soms niet. Als het niet haalbaar is om in het maatschappelijk (o.a. schools) gareel mee te lopen mag het beestje best bij de naam genoemd worden.

    Wie stigmatiseert heeft dat in zijn eigen hoofd zitten. Kids met autisme of ADHD zijn vooral gewoon mens.

    Persoonlijk ken ik tal van volwassenen die ontzettend opgelucht zijn te weten waarom ze anders dan de meerderheid zijn. En die een hoop ellende bespaard was gebleven als ze erkenning hadden gekregen voor hun (anders) zijn.

    Ik kan dhr. Duker prachtige voorbeelden laten zien van jongeren die wel van hun etiketje weten, die wetenschap in hun voordeel benut hebben en steeds beter hun plek vinden in de maatschappij.

    Goede uitleg voorkomt stigmatisering!

    • linda adam schreef:

      nee nooit bij naam noemen!!!! Is heel slecht om een kind in een hokje te drukken ik heb de ervaring!!!! Werd gepest was dik ging naar speciale school en psychiater. Was niet fijn allemaal ze hadden het beter niet benoemd. Enzo. Een kind is een kind een persoonlijkheid en geen stempel. En het is wel haalbaar alleen moet je er als ouder tijd insteken. Diagnose is wel heel erge gemakzuchtig!!!! En alles is haalbaar als je er maar achter staat. Ik heb al zoveel stempels gehad. Ben nu 33 jaar. Ben elf jaar maagpatiënt geweest. Mislukt maagverkleining. Gaten in mijn maag in die periode 18 pillen van de psych een zelfmoordpoging week in coma met zware longinfectie. Vroeger toen ik klein was navel dubbelzijdige liesbreuk. Het is een wonder dat ik hier nog ben met al die pillen en mijn maag ben vier keer open geweest in 11jaar tijd. Ziek geweest maar wel pillen moeten slikken. Gedwongen opname gehad enzo. Zyprexa mag niet eens gegeven worden. en maar maagzuurremmers moeten slikken om de pillen te compenseren. Maar dat werkte niet 1jaar pijnen gehad. nu geheel medicatie vrij nu 2,5jaar maagzuurremmer vrij!!!! Ik ben het geheel niet eens wat je zegt. En goede uitleg heeft ieder kind nodig heeft niet met een klote stempel te maken!!! Neem tijd voor je kind en zorg voor visolie

    • Moeder en vrouw van... schreef:

      Mijn kinderen hebben zeker voordeel bij hun diagnose. Het heeft voor hen deuren geopend. Mijn man die sinds kort weet dat hij Asperger heeft heeft er veel last van dat hij het niet eerder wist. Nu begrijpt hij pas waarom hij doet zoals hij doet. Als hij het eerder had geweten had dat veel strijd en stress gescheeld. De puzzelstukjes zijn nu op hun plaats gevallen.

      Ik vind het dom om het te verzwijgen. Je merkt het nu al steeds meer. Doordat er zoveel diagnoses zijn, ben je al lang niet meer zo “gehandicapt” als bijvoorbeeld autist of ahhd-er als vroeger.

      Onbekend maakt onbemind! dus vooral gewoon benoemen, en doordat men dat steeds makkelijker doet is het niet meer “de autist” maar “pietje die ook autisme heeft.

      Ik haak helemaal aan bij jou Marianne en vindt dit een uiterst domme visie van een psycholoog!

    • saskia schreef:

      de namen zijn slechts totale abberaties die afkomstig zijn van het reactieve verstand dat de oorzaak van alle ellende is.geef je nooit aan een zogenaamde zich noemende psychiaters over!!!

Schrijf een reactie