Duik in de toekomst

| 3 juli 2013 | Reacties (0)

De muziek is al van ver te horen. Ouders, opa’s en oma’s, broertjes en zusjes, iedereen loopt vol verwachting naar het grote plein. Op het gras staan gespannen kinderen opgesteld. Gekleed in het zwart, een rode band door het haar. Ze zijn klaar om een dans op te voeren, vandaag voor een speciaal publiek.

Van alle kanten komen nu ook  juffen en meesters tevoorschijn. Ze hebben slierten kinderen achter zich aan lopen. De kinderen krijgen een plaatsje aangewezen. Daar kunnen ze gaan zitten.
De muziek gaat ondertussen door. Af en toe zie je een ouder meebewegen op de muziek. Zelfs de directeur is aanwezig. De spanning loopt op.

Columniste Martine Huurman is 41 jaar en moeder van een zoon van bijna 11 en dochter van bijna 8. Martine heeft jarenlang in het speciaal onderwijs gewerkt. Ze heeft er als leerkracht, intern begeleider en behandelcoördinator veel ervaring opgedaan. Tegenwoordig runt ze een zelfstandige praktijk waarin ze kinderen, ouders en leerkrachten begeleidt. Martine is gedragsdeskundige en geregistreerd remedial teacher. Als gecertificeerd KIES-coach biedt ze hulp aan kinderen en ouders in echtscheidingssituaties.

Op de gezichten van de juffen en meesters staat een bijzondere lach. Een mengeling van trots en weemoed. Iedereen aanwezig? Het gaat beginnen; afscheid van de ‘achtste groepers’!!!

Door de microfoon klinkt de stem van een juffrouw. Met enthousiasme kondigt ze de dans van de kinderen aan. De muziek weerkaatst tegen de muren van de school. Iedereen danst op zijn eigen manier een beetje mee. Wat een spektakel!

Dan is het de beurt aan de kinderen van groep acht. Ze staan al een tijdje giechelend en gespannen bij elkaar. Grapjes makend en tegen elkaar aan duwend komen ze tevoorschijn. Er staat een waar bouwwerk klaar. Met een aanloop over een paar tafels duiken ze hun toekomst tegemoet. Ze landen stuk voor stuk op de dikke mat en staan met een grote lach op.

Iedere achtstegroeper duikt op zijn of haar eigen manier de toekomst tegemoet. Misschien zegt het iets over hoe ze in het leven staan.

Ondertussen gebeurt er ook van alles bij de toeschouwers. Blikken worden tussen ouders uitgewisseld. Waar de kinderen joelen van plezier, laat menig ouder een traan.
Wat een mijlpaal, je kind naar de middelbare school.’ Wat staat de kinderen en ons te wachten’?

En dan is het opeens voorbij. Iedereen is ‘uitgedoken’. De ouders lopen naar hun kinderen toe. Een knuffel. Een zucht. Een lach en een traan. De muziek wordt zacht gezet en het plein loopt langzaam leeg. Terwijl ik het plein af loop denk ik na. Dit jaar ben ik nog toeschouwer, volgend jaar sta ik er zelf met een zoon in groep acht. Ik ben blij dat ik een keer heb mogen proefdraaien. Want nu weet ik wat ik volgend jaar moet doen: zakdoeken mee en make-up thuislaten.

Ik wens alle achtstegroepers én hun ouders veel succes en vooral veel plezier op de middelbare school!

Fijne vakantie allemaal.

Beeld: Martine Huurman

Gerelateerde artikelen:

  • Ze zit stil aan tafel. Af en toe prikt ze met haar vork in een aardappeltje. Ze neemt geen hap. ...

  • Januari heeft het nieuwe jaar geopend. Een jaar waarin veel ouders en kinderen te maken zullen k ...

  • Ze ligt lekker in haar eigen bed. Na drie weken is ze weer thuis. Morgen begint school. De start ...

  • Juf Lotte moet de strengste juf zijn die bestaat. Ze wacht je altijd op bij de deur. Rechte r ...

  • Het is woensdagmiddag De eindbel op school is het startschot voor de middagmarathon: Woensdag ...

Tags: , , ,

Categorie: Columns, Groep 7-8

Schrijf een reactie