I faced it all and I stood tall and did it my way

School. Het lijkt alweer ééuwen geleden!
Inmiddels hebben ‘wij hier in het zuiden’ er al drie weken zomervakantie op zitten.
De gymtassen liggen ergens ver verstopt in de kast en..oh, nog met ongewassen kleding besef ik nu en in de kelder staat een doos met opgeborgen broodtrommels en drinkbekertjes.
Weg ermee. Een lekkere lange pauze van het ellendige broodsmeren in de avonduren.
De kinderen hadden het krijt nog op de wangen zitten en we gingen al op vakantie.
Dat is het lot van de vroege vakantieganger. Wil je nog enigszins voordelig en rustig op vakantie gaan, dan ga je zodra de laatste schoolbel heeft geklonken. We hadden nog net tijd om een schuin oog op weeronline.nl te werpen en vervolgens wat zomerkleding in een koffer en voor we het wisten zaten we al reuzeluxe met RyanAir boven het Nederlandse wolkendek.

Columniste Susanne van der Poel, met haar zoon Tijl en dochter Olivia. Foto: Rein van Koppenhagen

Tijl was ook weer een beetje bij zinnen gekomen, want die huilde hartverscheurend toen hij die laatste dag de school uit kwam lopen.
Hij wi-hi-hi-hi-lde geen vakantie en hij zou de juf mi-hi-hi-hissen. Hij wilde leren en zich niet bezighouden met triviale zaken zoals luieren, vervelen en leuke dingen doen.
Ik dacht ‘krijg nou wat’ toen ik het jankende mannetje op het schoolplein zag staan.
Even daarvoor hadden ze groep 8 de school uit geveegd, zoals ze dat bij ons doen. Met echte bezems enzo.
Er was een afscheid geweest en huilende moeders en terugblikken en ook nog huilende juffen en stoer sniffende meesters en toen snapte ik het wel een beetje.
Het afscheid van zo’n groep 8 was ook in mijn tijd wel een emotionele aangelegenheid.
Ik was een zesdeklasser, had de wijsheid in pacht en de meester in mijn zak.
Ik liep over het schoolplein als een bendeleider over de luchtplaats van een gevangenis.
Ja, een wat vreemde vergelijking, maar u heeft nu wel een beeld hè. Ik bedoel maar.
Het laatste jaar werden we klaargestoomd voor de tot dat punt zo fictieve brugklas. Oe-hoe.
Meester Frank’s stokpaardje van dat jaar was ‘ga je dat soms óók zo op de middelbare school doen?’ Wij gniffelden, want we hadden geen idee.
We deden wat toetsen, we bezochten open dagen en we gingen op schoolkamp. De lagere schoolperiode aan de top van de hiërarchie leek nooit te eindigen.
Tot aan het eindfeest, waar de kleuters een dansje voor ons deden en de juffen en meesters een liedje voor ons zongen op de melodie van My Way.
Toen beseften we, this is serious shit. Ze willen ons écht weg hebben hier! We moeten gaan!
The end is near, we face the final curtain.

Ja, nou, toen begon het snotteren hè. Daar braken de Groten van de school. Vielen elkaar prepuberaal jankend in de armen. Zelfs meester Frank met zijn pijptabakbaard werd geknuffeld.
We wi-hi-hi-hi-lden niet weg en we zouden de juf mi-hi-hi-hissen.

Nou ja goed. Wat ik zeggen wilde.
We hebben vakantie!

Columniste Susanne van der Poel is 36 jaar, getrouwd en moeder van Olivia (7) en Tijl (5). Susanne schrijft sinds 2005 op haar eigen weblog Susyschrijft en is sinds 2008 columniste voor het maandblad Kinderen en sinds 2011 voor Kek Mama. Je kunt Susanne ook volgen op twitter.

Tags: afscheid, groep 8, zomervakantie

Categorie: Columns