Ik hou van je tot de maan en de zon

Mijn kinderen zijn zonnetjes. Niet altijd de zonnetjes in huis, want dat ben ik natuurlijk. Altijd. Elke dag. Kuch. Maar mijn kinderen zijn op schóól zonnetjes. Toen Olivia in groep 3 terechtkwam, kwam ze in de zongroep en ik dacht: oké, cool. En daarmee was de kous af. Dat het kind rap was met lezen en schrijven realiseerde ik me niet zo, want ze was het eerste kind. Ja, wist ik veel, ze schreef verhalen, fonetisch uiteraard, maar ik had nog geen kaas gegeten van niveaus of gemiddelden.

Susanne van der Poel

Columniste Susanne van der Poel, met haar zoon Tijl en dochter Olivia. Foto: Rein van Koppenhagen

Kinderen in groep 3 die starten met lezen, starten allemaal in de maangroep. Wanneer er na een tijd een niveau te waarnemen is, komen kinderen die wat moeizamer door de stof heen gaan in de stergroep terecht. Gaan ze juist sneller, dan krijgen ze opdrachten die wat pittiger zijn en worden ‘raketjes’. Kent je kind alle letters al en lees het al vlot drieletterwoorden, dan heb je met een zonnetje te maken. Zelfstandig kunnen werken is ook een vereiste om een zonnetje te zijn.

Op zich vind ik het een prima systeem. Er wordt goed naar het kind gekeken en de stof wordt aangeboden op een manier die het kind nodig heeft. De ‘snellere’ worden meer uitgedaagd, de anderen krijgen meer aandacht. Prima.

Dit jaar zit Tijl in groep 3. Aanvankelijk begon hij als maantje. Hij leek me ook een maantje. Haha. Zo streberig en leergierig als mijn dochter is, dat zag ik niet terug bij hem. Daar bleek ik me toch in te vergissen, bleek later. Juf deelde me mee: Ik laat ‘m toch meegaan in de zongroep, hij is enthousiast en wil het zó graag! Ik vind alles prima, joh. Maar, zei ik, hij moet er wél plezier in blijven hebben. Ik bedoel, die kinderen moeten nog zó lang naar school, mijn eerste vereiste is dat ze het léuk vinden. Zon, maan, Pluto, Uranus, I don’t care, als ie maar op z’n plek zit. In z’n ruimtepak.

Dat er ook wat valkuilen aan het hele zonnestelsel-systeem blijken te zitten, merkte ik deze week. In Tijls portfolio stond: ‘Tijl zet niet vaak het vragenkaartje in, omdat hij denkt dat hij het als zonnetje zou moeten weten.’ Aha. En oh. Dús; Wanneer hij tegen iets moeilijks aanloopt, durft hij niet om hulp te vragen, want, zo redeneert hij, ik ben een zonnetje en niet voor niks, dus ik moet dit weten. Met als gevolg dat hij de vraag overslaat of gewoon maar iets invult. Dat vond ik toch wel een dingetje. Voor een 6-bijna 7-jarige. Wordt hier nu onnodig faalangst in de hand gewerkt? Wil hij ingebeelde verwachtingen waarmaken? En zouden maan of sterkindjes zich dan ook gedragen naar het groepje waarin ze zijn ingedeeld? Misschien beter kunnen, maar niet meer laten zíen? En zouden ze, wanneer ze het ‘zon’-vertrouwen van de leerkracht krijgen, juist groeien, in niveau en nog belangrijker: in zelfvertrouwen?

Want dat de kinderen zich bewust zijn van hun ‘status’, dat is duidelijk. Er wordt ook geen geheim van gemaakt in de klas en wat ik eerder hoorde, dat de ouders er meer mee bezig zijn dan de kinderen, dat wil ik ook wel geloven. Uiteindelijk zijn veel van ons ouders toch de aanmoedigende, toejuichende en soms pushende mensen aan de zijlijn die willen dat hun kind tot de besten behoort. En onze kinderen willen graag aan al die verwachtingen voldoen, zo is het nu eenmaal.

Al met al, ik vind het zoals gezegd een prima systeem én, in Tijls geval; de juf had het euvel opgemerkt en met Tijl besproken, wat ik óók zeker toejuich. Maar achteroverleunen als je een zonkind hebt, is geen optie dus. Maar goed, laat ik nou nét van alle hemellichamen houden. En ook van de voertuigen om er te komen.

(ik denk dat Barack vroeger een Airforceonetje was. Maar dat terzijde.)

 

Columniste Susanne van der Poel is 38 jaar, getrouwd en moeder van Olivia (8) en Tijl (6). Susanne schrijft sinds 2005 op haar eigen weblog Susyschrijft en heeft jarenlang columns geschreven voor de tijdschriften Kinderen en Kek Mama. Je kunt Susanne ook volgen op Twitter en Facebook.

 

Beeld: Rein van Koppenhagen

Gerelateerde artikelen:

  • Mijn dochter was zaterdag jarig. Op de eerste Koningsdag notabene. Dat vond ze zelf niet zo heel ...

  • ‘Ja, volgend jaar zou ik toch maar alvast wat middelbare scholen gaan bekijken, hoor.’ Zo sprak ...

  • Ik zag laatst een aflevering van I used to be fat. Dat gaat, zoals de titel al verraadt, over jo ...

  • Gisteren was Het Grote Eindfeest op onze school. De kinderen kijken daar al weken reikhalzend n ...

  • Kinderverjaardagen, voor de één een feest, voor de ander eh… niet. Inmiddels heb ik één verjaar ...

Tags: , , , ,

Categorie: Columns, Groep 3-4

Reacties (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Guido schreef:

    Leuk stuk Susanne en zéér herkenbaar. Ook Sui hield niet ervan om dat vragenkaartje te leggen, al heeft dat misschien ook wel te maken met haar Duitse roots. Het is overigens een veel voorkomend probleem bij hoogbegaafde kinderen dat ze in t hoofd geprent is dat ze dingen wel weten of kunnen en daardoor geen fouten meer durven maken. In de literatuur ook wel omschreven als fixed mindset. Eigenlijk wel akelig ja, al dit hokjesdenken. Het wordt dan ook hoog tijd dat er wat aan verandert. Je kind van 6 hoeft toch niet de Cito-niveaus op alle vakken te wete, en liefst ook nog van andere kinderen. Ik vind het veel belangrijker dat ze graag spelen, knutselen en lol hebben aan boekjes uitzoeken op de bieb. Oh ja, ik zit ook in t onderwijs en toch ga ik t steeds luider roepen. Scherp opgemerkt van je, dat hele sterrenstelsel. Zou Barack trouwens geen beastje zijn geweest?

Schrijf een reactie