James Bond is het nieuwe ape(n)kooien
Bo duwde haar tas met gymkleren in mijn handen en ik vroeg: ‘Zeg, apenkooien jullie eigenlijk wel eens?’
Dat kwam ineens bij me op. En ik schrijf nu wel netjes ‘apenkooien’, maar ik prefereer eigenlijk het woord apekooien, zonder tussen-n, omdat ik het spel nou eenmaal placht te doen ruim voordat in 1996 het Nieuwe Groene Boekje verscheen.
Columniste Yvon Mekkring met haar kinderen Loïs (3), Bo (10) en Merlijn (8).
‘Apenkooien?’ sprak de licht hysterische moeder naast me op het schoolplein. ‘Dat is al lang geleden verboden, door het Ministerie van Onderwijs!’
‘Joh,’ zei ik. ‘Echt?’
En er begon meteen van alles te ratelen in mijn hoofd. Ik nam voor het gemak aan dat het dan vast al verboden was vóór 1996, en wilde zo aantonen dat het woord apenkooien dus eigenlijk helemaal niet bestond en we gewoon heel verantwoord apekooien konden blijven schrijven. Ha!
U begrijpt het al, het werd een theorie van niks en het was dus maar goed dat ik op internet geen hard bewijs kon vinden voor het bestaan van een dergelijk verbod.
Het apekooiverbod lijkt dus een broodjeaapverhaal te zijn, feit is wel dat het (bijna?) niet meer wordt gedaan op scholen omdat er te veel ongelukken mee gebeurden.
Nou is dat niet per se wat ik me herinner van het apekooien, dat er veel ongelukken gebeurden. Ik herinner me wel andere dingen. Bijvoorbeeld dat Erwin altijd meteen tot helemaal bovenin de touwen klom en daar dan voor de rest van het uur bleef zitten, waardoor er dus voor hem niks meer aan was, want geen enkele tikker haalde het in zijn hoofd om naar het plafond te klimmen met een zaal vol rondrennende prooien zo voor het grijpen.
Ja, apekooien.
Je hield ervan, of je hield er niet van.
Ik val duidelijk in de eerste categorie: gék op apekooien. En niet alleen omdat het meestal de vakantie inluidde, ik vond het fantastisch: al die gymtoestellen bij elkaar, op allerlei manieren aan elkaar gelinkt, een droom van een speeltuin. Maar vooral die totale anarchie, geweldig! Geen regels, alleen niet met je voeten op de vloer. En dan maar achter elkaar aan, als één klauterende, rennende, springende kluwen testosteron.
Euh. Dat laatste was dan waarschijnlijk meer op de middelbare school.
Enfin.
Wat doen ze tegenwoordig eigenlijk wél bij schoolgym?
Merlijn: ‘Hockey soms.’
Bo: ‘Volleybal.’
Merlijn: ‘Voetbal.’
Bo: ‘Aan de ringen.’
En vervolgens waren ze het zowaar een keertje met elkaar eens: het leukste dat je kunt doen bij gym, is het James Bondspel.
Dat is, zoals ik het nu heb begrepen, iets heel ingewikkelds met houten blokjes en ballen en een team van ‘James Bonten’.
(En ik slikte net op tijd in dat het ‘James BonDen’ moest zijn, want zeg nou zelf; dat klinkt ook nergens naar.)
Yvon Mekkring (40) schrijft maandelijks een column voor Thuisinonderwijs.nl. Ze is moeder van Bo (10), Merlijn (8) en Loïs (3) en heeft haar eigen tekstbureau Tekstief. Over haar leven schrijft Yvon op haar drukbezochte weblog Novy loopt over.
Gerelateerde artikelen:
Ik ben van vóór de basisschool. Ik zat eerst twee jaar op de kleuterschool en deed daarna zes k ...
Mijn kinderen spraken van begin af aan behoorlijk correct Nederlands. Zo zeiden ze bijvoorbeeld ...
Daar ging ze. Voor het eerst naar school, op haar vierde verjaardag. Zonder slag of stoot. Voo ...
Ik liep laatst op de Grote Markt met mijn 11-jarige dochter. ‘Hoe laat is het?’ vroeg ze. En ik ...
Pff. Opvoeden is moeilijk. Daar was ik natuurlijk al voor gewaarschuwd door de mama-tijdschrifte ...
Categorie: Columns
Oef apenkooi. Wat had ik daar een hekel aan! Ik vond het zo ontzettendsaai. Ik kon werkelijk geen redenen bedenken om als een gek in touwen en wandrekken te klimmen. Als ik ergens achteraf op een hoekje van de lange mat ging staan, was er geen tikker die ooit naar me omkeek. De kans dat er met mij een ongeluk gebeurde, was dus zo ongeveer nihil. Maar ik kan me ook niet herinneren dat er bij anderen ooit wat misging.
Het zegt misschien wel veel over je karakter of je van apenkooi houdt of juist niet. Nog steeds sla ik liever mensen gade dan dat ik mezelf in allerlei gedoe meng
Apekooi (voor mij ook zonder tussen -n) vond ik ook geweldig! Totale vrijheid, al die mogelijkheden. In mijn herinnering duurden de gymlessen met apekooi ook halve dagen. Als ik eraan terugdenk krijg ik helemaal weer dat tintelende gevoel van vroeger. Die opwinding van het spel. En weten dat daarna de vakantie begon natuurlijk. Volgens mij maakte dat het nog wel extra speciaal.
Jammer dat het niet meer mag. Al kan ik me wel ongelukken herinneren. Een jongen liep een zware hersenschudding na een keiharde botsing met een klasgenoot. En een vriendinnetje donderde een keer uit de touwen naar beneden: arm gebroken. Maar of dat iets met apekooi te maken had weet ik niet. Er was altijd wel wat met haar. In de brugklas viel ze uit de ringen tijdens een gewone gymles en brak zelfs twee armen.
Het James Bondspel ken ik niet. Mijn kinderen doen tijdens de laatste gymles voor de vakantie altijd matjesvoetbal. Al heb ik eerlijk gezegd geen idee wat dat precies inhoudt. Iemand die het weet?