Kammen

‘Wat zit je haar leuk,’ zei ik tegen een bevriende moeder op het schoolplein. En bedoelde eigenlijk: ‘wat zit je haar anders’. Want het had aanzienlijk minder krullen. En zat in een staart.
‘Nee,’ riep ze uit,’ mijn haar zit helemaal NIET leuk! Ik heb luizen! Net als de kinderen! Ik heb ons eerst allemaal behandeld en nu ben ik dus de hele dag aan het kammen, echt, ik heb al wel veertig keer mijn haar gekamd vandaag. Thuis ben ik alles aan het stofzuigen en wassen, en oh, het voelt zo vies en ik heb overal jeuk!’

Columniste Yvon Mekkring met haar kinderen Bo (10 jaar en op de kop), Loïs (3) en Merlijn (8).

‘Oh,’ zei ik. ‘De eerste keer zeker?’

Ik weet mijn eerste keer nog heel goed. Het was een jaar of zes geleden, Bo, onze oudste dochter zat in groep 1. Ik kwam aan het eind van de middag thuis met de kinderen en had haast. We gingen naar een restaurant met vrienden, er zou een oppas komen, maar eerst moesten de kinderen nog eten en ik moest me nog omkleden.
Toen we van de fiets stapten kwam de buurvrouw het huis uit rennen en riep dat haar dochter hoofdluis had. Ik frotte onmiddellijk in het haar van mijn dochter en ja hoor, ojee. zij had ze ook.
Paniek. Want hoofdluis, dat was iets heel ergs. (Ik had als kind zelf eens luizen en terwijl mijn moeder de spullen klaarlegde voor de behandeling las ik in de bijsluiter dat je blind kon worden als het spul in je ogen kwam, of iets van die strekking. Vervolgens heb ik zo stijf een washandje tegen mijn ogen gedrukt, dat ik na afloop nog tien minuten lang sterretjes zag en dacht dat ik inderdaad een beetje blind was geworden.)
Paniek. En haast, nú had ik pas echt haast!
Ik racete naar de apotheek en terug, smeet de kinderen in bad en smeerde met het zweet op mijn rug (niet in hun ogen, niet in hun ogen!) de lotion in hun haren. En behandelde daarna mezelf. En toen. Moest al het beddengoed gewassen. En de kleren en de handdoeken en de hoezen van de autostoeltjes. Alles in de wasmachine, op 60 graden.
Voor de knuffelbeesten waren er twee opties: (slechts) 24 uur in de vriezer, of twee weken lang in een afgesloten vuilniszak in de logeerkamer. Aangezien onze vriezer niet al te groot is, was daar slechts plaats voor een select gezelschap. Wist je meteen even waar je stond, als knuffel.
Maar tjonge, wat een toestand.

De tweede keer was een paar jaar later. Ik zat met Merlijn bij de kapper. Hij in de kapperstoel, ik in de wachtuimte met een tijdschrift. Komt ineens de kapster naar me toe, met mijn zoon in haar kielzog en fluistert geheimzinnig in mijn oor: ‘Ik kan hem helaas niet verder knippen, want hij heeft bezoek.’
Nou ben ik normaal gesproken best snel van begrip, maar ik wist even niet wat ze bedoelde: bezoek? Van wie? Ik keek eens om mij heen.
‘Ja, je weet wel, ongenode gasten.’
Ongenode gas…. ooooh!
‘Heeft hij luizen?’ riep ik door de kapsalon.

Hij had luizen. En toen dacht ik: nee toch hè, niet weer dat hele gedoe?
En ik besloot, heel stout en ongehoorzaam: ik kam die beesten er gewoon uit. En dan kam ik morgen weer en de dagen daarna ook nog en dan zijn ze gewoon weg.
En zo ging het.
Het werkte prima.
Net als toen het onlangs (verdorie) weer eens zover was.
Maar ha! Wat bleek nu ineens? Het RIVM adviseert bij hoofdluis: kammen.

Dat is nou leuk, vind ik. Als gedrag dat je vertoont uit luiheid, vanzelf de aanbevolen remedie wordt.

Klik naar Hoofdluis je krijgt er de kriebels van

Yvon Mekkring (40) schrijft maandelijks een column voor Thuisinonderwijs.nl. Ze is moeder van Bo (10), Merlijn (8) en Loïs (3) en heeft haar eigen tekstbureau Tekstief. Over haar leven schrijft Yvon op haar drukbezochte weblog Novy loopt over.

• 

• 

Tags: behandeling, hoofdluis, kammen, RIVM, shampoo

Categorie: Columns