Vakantie!
Vakantie! Of nouja, nog niet helemaal; hier in het noorden begint de vakantie pas over twee weken. (Twee weken waarin nog een heleboel moet gebeuren; rapportagegesprekken, eindvoorstellingen, schoolfeesten – met alle kostuumstress van dien. Maar dit terzijde.)
Columniste Yvon Mekkring met haar kinderen Bo (10 jaar en op de kop), Loïs (4) en Merlijn (8).
Ik las pas in de krant dat er stemmen opgaan om de zomervakantie te verkorten, naar vier weken. De paniek sloeg me om het hart.
Het begrip zomervakantie, of beter gezegd grote vakantie, appelleert bij mij namelijk aan een heel sterk oergevoel. De grote vakantie, dat was…. de Grote. Vakantie.
Oh, die laatste schooldag! Het ultieme ‘hèhè-klaar’-gevoel. Je stond aan de oever van een enorme plas vrijheid, waarvan je de overzijde niet kon zien. Ergens in je achterhoofd wist je heus wel dat het op een dag allemaal weer zou beginnen, maar dat was nog zo ver weg!
Ik geloof trouwens dat ik me in de zomervakantie voornamelijk verveelde, maar wat was dat heerlijk, dat vervelen! En je vervelen tot je helemaal uitverveeld bent, daar heb je nou eenmaal minstens zes weken voor nodig.
Dus handen af van de grote vakantie!
Kssjt!
Maar ik heb natuurlijk makkelijk praten. Met een gezin waarvan de vader in het onderwijs werkt. Onze kinderen kunnen zich ‘gewoon’ op zes heerlijke lege weken verheugen.
Ik heb makkelijk praten. Want ik zie het heus wel hoor, overal om me heen: de zomervakantie is voor twee (niet in het onderwijs) werkende ouders (of voor een alleenstaande (niet in het onderwijs) werkende ouder) op zijn minst een logistieke uitdaging en meestal zelfs een regelrechte logistieke ramp.
Wat te doen met de kinderen? Misschien verkeer je in de fortuinlijke omstandigheid dat je met de kinderen twee of drie weken op vakantie kunt, maar dan nog blijft er een hele tijd over waarin de kinderen vrij zijn – en jij niet. Waar moeten ze heen? Naar de BSO? Naar opa en oma? Op zomerkamp?
En als je toevallig net zulke nostalgische zomervakantiegevoelens koestert als ik, wat te doen met je schuldgevoel?
Pff.
Maar misschien bega ik wel een fout, door mijn eigen sepia vakantiesentiment te projecteren op de kinderen van nu. Misschien hebben de kinderen van nu wel helemaal geen ‘hèhè-klaar’-gevoel meer nodig.
Ik hoop het.
Gerelateerde artikelen:
51 Procent van de ouders is blij als de eerste schooldag voor de deur staat; ze kijken weer uit ...
Hoe eindeloos die lange vakantie van tevoren ook leek, na zes weken is de pret voorbij en moet j ...
‘Wat zit je haar leuk,’ zei ik tegen een bevriende moeder op het schoolplein. En bedoelde eigenl ...
Daar ging ze. Voor het eerst naar school, op haar vierde verjaardag. Zonder slag of stoot. Voo ...
Pff. Opvoeden is moeilijk. Daar was ik natuurlijk al voor gewaarschuwd door de mama-tijdschrifte ...
Categorie: Columns
Bij ons al de hele maand zo’n gevoel. Gelukkig is het nu dan ook echt bijna zover. Nog twee nachtjes slapen en dan breekt de laatste schooldag aan.
He he. Klaar. Pfff.
Volgens mij hebben ze in Spanje, Italië, Griekenland allemaal drie maanden vrij. De hele zomer is de school gewoon dicht. Punt. O, wacht, nu snap ik ook waar ze die miljarden voor nodig hebben, voor kinderopvang natuurlijk. Want ze werken daar vast niet allemaal in het onderwijs.